Thursday, July 15, 2010

ඔබේ ලොවෙන් මගේ ලොවට….




බොල් පිණි අහුරු වැටෙන
පාළු නුග ගස පාමුල
සුළගෙන් විසිල මැලවුන පත්
සර සර හඬින් සොලවා
සීත මැදියම් රැයක
නීල වර්ණ දුමාරයක්ව
පුස් බැඳුණ සොහොන් කොතින්
නැඟිට අහසේ සරමි…

කලකට පෙර අතැර ගිය
නෑ සියන් හිත මිතුරන්
සිහින අතරට පිවිස
දොඩමළු වෙමි..තතු විචාලමි
ඔවුන්ගේ මතකයන් තුල
මා පිලිබඳ රැදුනු
මතකයන් අවදි කරවා
අතීතේ මැලවුන සුවඳ පොද
යන්තමින් හෝ විඳිමි…

නින්දෙන් අවදිව දිනක
ඔබේ දහවල ගෙවන විට
අකුණු සැරයක් සේ විටෙක
මා පිලිබඳ මතකය
මනස හරහා ඇඳී යානම්
එයින් දැනගන් සබඳ
පෙරදින සිහින සමයක
ඔබ හා මා එකට
එක තැනක මුණ ගැසුනු වග…

දිවුරාල පවසන්න මට ආදරේ නම්...




දිවුරාල පවසන්න මට ආදරේ නම්
මගෙ ලෝකෙ ඔබ විතරමයි සිතනවා නම්
එය සත්තකයි සොඳුරෙ මා මියෙන තාකල්
ඔබමයි මගේ සෙනෙහෙ නෑ දෙන්නෙ කාටත්

හිරු මල් දෑතෙ සඟවා... වලාරොදක නැගිලා
සත් සමුදුරුම කලඹාල ඔබ වෙතට එනවා
ඔබේ ඔය සිනාවේ... රැඳී ඉන්න සසරේ
මෘදු මල් යහන මගෙ වේද හැමදාක සොඳුරේ

සියුමැලි ඇඟිලි තුඩු හදට තද කොට තබාලා
ඔබ සතපන්න තරු අහසෙ වියනක් සදාලා
සුසුමක් හෙලන හැම වරෙක ඔබමයි සිතාලා
කෝ... නිදියන්න මගෙ මැණික මට තුරුලු වීල

මේ දිනවල ස්වාධීන රූපවාහිනියේ විකාශය වෙන "සුලඟ" ටෙලි නාට්‍යයේ තේමා ගීතය වන මේ ගීතය හුඟාක් දවස් වලට මට ඇහිල තියනවා. හැබයි ඉතින් ටෙලි නාට්‍යය නම් බලල නෑ. ජනප්‍රිය "Centigradz" කණ්ඩායම තමා ගායනා කරන්නේ. අහල බලන්න. සමහරවිට ඔයාලත් කැමතිවෙයි මේ ගීතයට.

සින්දුව අහන්න කැමති අය මෙතනින් download කරගන්න

යලි ඔබ එනවද අරගෙන ගිය මගෙ සිතත් අරන් ......




සංසාරේ හුරු සුවඳ දැනෙනවා ඉන්නා විට මා ඔබේ ලඟින්
බලන්න දෙනෙතේ කඳුළු පිරෙනවා ඔබේ නමින්
හැමදාමත් ආදරය විඳින්නට මා කළ පින් මදි නිසා ඉතින්
කියන්න නික්මී යන්න අවසරද හීන පුරපු නෙතු පියන් යටින් ...

සදාකාලිකයි මා සිත පතනා ඔබගේ ඔය පින්සාර සිතින්
විදින්න සිසිලස අකැප මුත් මට බලා හිඳින්නම් සැඟව දුරින්
කිසිම දිනෙල යලි නොඇසෙන මුත් ඔබෙ මුවගින් ගිලිහෙන සොඳුරු වදන්
අහන්න දුර සිට සැමදා මා පතනා සුපැතුම් ඔබ සිහින් සරින්

මුව ගොළුවූවට නිල්නෙතගින් ඔබ මට පැවසූ ඒ සොඳුරු රහස්
සිතන්න සැමදා තියේවි සැඟවි නිල්වන් තුරුගොමුවලට යටින්
ඔබවම පතනා නෙත යම් දිනයක පුරවාලා තුටු කඳුළු දියෙන්
කියන්න මිතුරියෙ යලි ඔබ එනවද අරගෙන ගිය මගෙ සිතත් අරන් ...

කවදාවත්ම නුඹ මට නොලැබෙන හිංදා ......

අහිමි බව දැන දැනත් ආදරය මගහරින්නට බැරි හැටි

වරක් දුටුවිට තව වරක් දැකගන්නට හිත පෙරුම් පුරනා අපූරුව


කඩ මංඩියේ දොල අයිනේ නුඹව පෙනී
නැවතී බලනවා මොහොතක් කොහොමහරි
කතා නැතුව හිටියත් ගොළුවෙලා අපි
දාහක් දේ තිබේ කීමට බැරිව වැසී

ගහකොළ වලට දාහක් ඇස් ඇති හිංදා
සුලඟට සියුම් දාහක් කන් ඇති හිංදා
කවදාවත්ම නුඹ මට නොලැබෙන හිංදා
මුණිවත හොඳයි දෙබසින් දුක වැඩි හිංදා

සයුර මොටද දිය දෝතක් බොන්න බැරි
ඔරුව මොටද වතුරේ පැද යන්න බැරි
දෑස මොටද සිතුසේ දැක ගන්න බැරි
කුසුම මොටද ලංවී රොන් ගන්ට බැරි

ගායනය :- නන්දා මාලිනී


mp3 ගොනුව මෙතනින් භාගත කර ගන්න

මෙහි මුලින් සඳහන් පාඨයන් උපුටා ගනු ලැබුවේ කරුණාසේන ජයලත් මහතාගේ බඹා කෙටූ හැටි නව කතාවේ නව මුද්‍රණයේ පිට කවරයෙනි

Bookmark and Share

Tuesday, July 13, 2010

රම්බරිගේ නොම්බරය!


අපි පොඩි කාලෙ දුන්නා රචනාවක් ඉස්කෝලවල: මාතෘකාව ''තරුණ අසහනය''. ඔය කාලෙ තරුණ කටයුතු ඇමති එවකට තරුණයෙක් වෙච්ච රනිල් වික්‍රමසිංහ. දැං නම් හිනාත් යනවා මතක් වෙද්දි- මොකද ඒ කාලෙ වගේ දැං කාලෙ අසහනයක් නෑ. ෆාමසියෙන් අරගෙන කොරා දැමිල්ලෙ ඉඳලා තරුවක් වෙලා අජටාකාශගත වීම දක්වා දහමනක් සහන පැකේජ තියෙද්දි අහවල් තරුණ අසහනයක් ද? අසහනය සමනය කරන්න ඕන තරං බඩු තියනවා. මං නිකං කවුරුත් කැමති නැති විදිහේ එකක් කියන්නම්.

දැං ඔය ඩයලොග් එකෙන් දෙනවා සිරා සර්විස් එකක්. විනාඩි දෙකක විතර දහම් සිතුවිල්ලක්. 556 ඔබලා 2 දැම්මහම මේක වැඩ කරනවා. මට මුලින් හිනා ගියා. ඇයි යකෝ රුපියල් දෙකක් දීලා බණ අහනවා වගේ පන්කි වැඩ අපිට පුරුදු නෑනෙ. පස්සෙ පස්සෙ මං නිකං ඔය අවුල් මූඩ් එකක් ආවහම මේක දාගෙන අහන්න ගත්තා. ඕං දවසක්, මේක ඔන් කරද්දි කියනවා ''ඔබේ ගිණුමේ මුදල් මදි නිසා මේ දහම් සේවය ඔබට ලබා දිය නොහැක.'' කියලා. ඇයි යකෝ පිනට දහම් සිතිවිලි අහපු කාලෙ ඉවරයි. (හිනා) ඔයාගෙ ක්‍රෙඩිට් නැත්තං ඔයාගෙන් කාටවත් සත පහක වැඩක් නෑ. ඒක හින්දා පුළුවන්තරම් රීලෝඩ් කරගෙන- කාඩ් වල ක්‍රෙඩිට් ලිමිට් ඉන්ක්‍රීස් කරගෙන පුළුවන් තරම් හර ශේෂයක් ඇතුව ජීවිතේ ගත කරන්ඩෝනෙ. ඒක තමා යූත් ට්‍රෙන්ඩ් එක. (රට වටේට ණය වෙනවා- සුදිය මිසක් වෙන වැඩ නෑ!)

ඔයා දන්නවනෙ ''රම්බරි කියපන් උඹෙ නම්බරේ'' සිංදුව.

මේක හිටේ හිට් සිංදුවක්. අහපුවාම සිල් බිඳෙන සයිස්. ටිකක් අවධානයකින් මේ සිංදුව අහන උකුණු හිසක තරමෙ මොළයක් තියන ඕනම ගං මැට්ටෙකුට තේරෙනවා මේ සිංදුවෙ මෙලෝ තේරුමක් නෑ කියලා. තේරුමක් නෑ. රිද්මයක් විතරයි. ඇතුළක් නෑ. පිටක් විතරයි. මදයක් නෑ. පොත්තක් විතරයි. බොක්කක් නෑ. සොමියක් විතරයි. මේක තමා යූත් ට්‍රෙන්ඩ් එක.

මේ ට්‍රෙන්ඩ් එක, ඒලියන් ඇටෑක් එකක් නෙමේ. මේක මාකටිං වැඩක්. කොල්ලො කෙල්ලො වියදම් කරන්න ඕනෙ මොන මොන දේවල් ගන්නද කියන එක තව දුරටත් තම තමන්ගේ තීරණයක් නෙමේ. ඒක තමන්ගෙ වටේ වෙන දේවල් අනුව, තමන් මත පැටවෙන බලහත්කාරයක්.

සිල්ලර උදාහරණයක් ගනිමු. කොණ්ඩෙට පොල්තෙල් ගගා හිටපු එකෙක් හෙයාජෙල් වලට මාරු වෙනවා. දෙකෙන්ම වෙන්නෙ එක වැඩේ. ඒත්, හෙයාජෙල් එක්ක- පොල්තෙල් එක්ක නැති වෙනම අධිනිශ්චය කිරීමක් එනවා. එතකොට, මෙයා අර අතිරික්ත මිල ගෙවන්නේ මේ භාණ්ඩය මත නිර්මාණය කරන ලද අගය ලබා ගන්න.

ඔයා දන්නෙ නෑ. ඔයාගෙ ඇඟ- ඔයාගේ බඩ- ඔයාගෙ නියපොතු කෙස් ඉඳලා ලිංගේන්ද්‍රිය දක්වා වෙළෙන්ඳන්ගේ ගොදුරු බිමක් වෙලා ඉවරයි. ඔයාගෙ හිත වැඩකරන විදිහ ගැන සිතියමක් ඇඩ් ඒජන්සිවල කොපි රයිටර්ස්ලා ගාව තියනවා. ඔයාට හෙට උදේට පහළ වෙන්න ඕනෙ දොළදුක මොකද්ද කියල එයාල කලින් දවසෙ හැන්දෑවෙ ප්ලෑන් කරල ඇඩ් එක හදලා මීඩියා එකට එවනවා. ඔයා මේ ඇඩ් එක දැක්ක ගමන් දොළදුක හදා ගෙන කඩේට ගිහිං බඩුව ගන්නවා.

දැන්... මේ අතිරික්තය ගෙවන්නෙ තමන්ගෙ ගොංකම හින්දා බව කිසියම් මොහොතක මූට තේරුණොත් මූ ආයෙ පොල්තෙල් වලට පහුබහිනවා. භාණ්ඩයේ අධිනිශ්චිත මාකට් වැලියු එක පවත්වගෙන යන්න නම්, වෙළෙන්ඳන්ට සිද්ධ වෙනවා මුගෙ මේ ගොංකම සර්ව කාලීන කරන්න. මේකට තමා, මේ බොක්කක් නැති සොමියක් විතරක් තියන අවකාශය නිර්මාණය කරල තියෙන්නෙ.

ඒකට දීලා තියනව නමක්. යව්වනයේ රිද්මය. යව්වනයේ පොපියන චමත්කාරය. මේකෙ කල්චරල් පෙරමුණක් තියනවා. කල්චරල් ඒජන්ට්ලා ඉන්නවා. ඒජන්ට්ලාගෙ වෙළඳපොළ අගය බහිද්දි, අළුත් ඒජන්ට්ලා හොයාගන්න තමා තරු තරඟ තියන්නෙ. ප්‍රමෝට් කරන්න තියන බ්‍රෑන්ඩ්ස් ගණන වැඩි වෙන්න වෙන්න, ඒජන්ට්ලා වැඩි වැඩියෙන් ඕනෙ. මේක තේරෙන්නෙ නෑ හුඟක් අයට.

අන්තිමට අපි ගෙවන්නේ (භාණ්ඩයේ ඇත්ත අගය + භාණ්ඩය මත එකතු කරන ලද අගය) කියන එක. මේකට සේල්ස් ඒජන්ට්ගේ සංකේත වටිනාකම සඳහා ගෙවුව මුදල, ප්‍රචාරණ පිරිවැය සහ තවත් එකතු කිරීම් එකතු වෙලා තමා අපිට එන්නෙ. ඒ කියන්නෙ වෙළඳ සමාගම් අපිව ගොනාට ඇන්ඳවීම වෙනුවෙන් උන් දරපු පිරිවැයත් අන්තිමට ගෙවන්නෙ අපිමයි. ඒක දනුවත් කුමන්ත්‍රණයක්. මේවා මේ අර විමලෙට අධිරාජ්‍ය විරෝධී කුමන්ත්‍රණ හීනෙන් පේනවා වගේ මනස්ගාත නෙමේ. ඇත්ත ලෝකයේ අතට අහුවෙන දේවල්.

ලංකාවෙ යූත් එකට අද තියන පළවෙනි ප්‍රශ්නය චින්තනමය දරීද්‍රතාවය. සිංහලෙන් කිවුවොත් කඳට ගැලපෙන ඔළුවක් නැතිකම. ඔළුව තිබ්බනම් මේ වෙන දේවල් මෙහෙම වෙන්නෙ නෑ. එක එකාට ලේසියෙන් අන්ඳන්න බෑ. ඔළුව ලියලද්දි බොක්ක මෝරනවා. බොක්ක එද්දි සොමිය අතුරුදහන් වෙනවා. මේ කවන්ධයට ඔළුවක් හයි කරන්න ඕනේ වහාම. යූත් එක දැනට නැගගෙන ඉන්න වෙළෙන්ඳන්ගෙ පකිස් පෙට්ටිවලින් බිමට බස්සන්න ඕනෙ.
ඒක තමා අද දවසේ අභියෝගය.

මිදුලේ වැලි මාලිගාවේ


මිදුලේ වැලි මාලිගාවේ
සක්විති පදවිය ලබන්න
ගල් වැට ළඟ වාඩි වෙලා
හඳ පායන හැටි බලන්න
සතර දිසා ජයගෙන මම හනික එමී
ඔබේ ලොවට සඳ හිරු වී එළිය දෙමී

පීනා සිප් සයුර එතෙර
සියල් සතර දැන පිරිසිඳ
ලොවේ අනෙක අවමන් මැද
නොසෙල් වෙමී
මිනිස් මහිම දෝතින් ගෙන
සිනාසෙමී

මිදුලේ වැලි මාලිගාවේ....

එපා ඔටුනු මගෙ සිරසට
එපා සිහසුනක් හිඳිනට
සිනා සිසී මා එන මග
හිඳිනු මැනේ
දුවේ කියා මා අමතන්
පියාණනේ

මිදුලේ වැලි මාලිගාවේ...

සිංදුව අහන්න
මෙතන කිල්ක් කරන්න

මියැසිය- රෝහණ වීරසිංහ
ගායනය- පේෂලා මෙන්ඩිස්

Friday, July 9, 2010

හුස්මෙන් හුස්මට සෙනෙහස පිදුවේ



සිත් විල පිපි
අරවින්දය සේ.....
ඇහැරෙන විට පෙති
එකි නෙක රහසේ.....
මිටි කරගත්තෙමි
සෙනෙහස දෝතේ.....
වාන් දමන විට
සද දිය අහසේ.....

භවයෙන් භවයට පෙරුමන් පිරුවේ
හුස්මෙන් හුස්මට සෙනෙහස පිදුවේ
ළෙංගතු පෙම් මල් සිත තුල පිපුනේ
පියා සලන විට විහඟුන් අහසේ

මතක සුවද ඔබයි



සිනා ඉසින
සිත සනසන
මියුරු ගීය ඔබයි

පමා නොවී
හිතට එබෙන
මලේ සුවද ඔබයි

දමා නොයන
ලගම රැදෙන
මගේ හීනය ඔබයි

සදා මහද
රැදී තියන
මතක සුවද ඔබයි


මගේ පුතු නිදන්නේ ගීයක් වගේ මියුරු

මගේ පුතු නිදන්නේ ගීයක් වගේ මියුරු


යශෝදරාවිය, නුබ මව් ඇකයේ වැදි
පුතුනේ නිදනවද කුමරුන් රාහුල සදිසි
සෙනෙහ ගඟුල ගලනවා නිම් හිම්නොදැනි
පුතුනේ නුබයි දුන්නේ මව් පිය පදවී

තව් තිසාවේ සුර අගනුන් මෙහි වැඩලා
හීනෙන් නුබ හිනා උනාඒ දැකලා
අම්මා ගයන නැළවිලි ගී රස දැනිලා
සමන් පිච්ච මල් පිපිලා හිනා වුනා

කිරි කර පොවන්නේ මව් ලය පිරි රුහිරු
මගේ පුතු නිදන්නේ ගීයක් වගේ මියුරු
සැනසුම නුබයි පුතුනේ අප හට සොදුරු
කවි කර ලියන්නේ සෙනෙහස පුතුට පිදු

මල් හා ලමයි

















ලමයිනුත් මල්
වගෙයි කිව්වට
මල් නම් ලමයි
මෙන් නොවෙත්
මල් වලට හැ...
උයනක -ලන්දක
උඩ අත්තක- තන බිස්සක
මාවතක් අද්දර -නදියක් අසබඩ
කොහේ හො කොතැනක
මලකට උරුම මල් ගුන
ඇතිව මලක් වී ඉපදී
මලක්.............ම වෙන්න
ඒත් ලමයින්ට...

හදෙහි උන් සකි සඳ



හදෙහි උන් සකි සඳ

දහසකුත් මහ සෙනඟ අතර මැද
සුවහසක් ඔල්වර හඬ නැගෙන සඳ
මොහොතකට ලොව නැවතුණ තැන
හිටි පියවරම මතකයෙහි නුඹ දිස්විණ

“ගෙවී යන කාලයට
බො‍හෝ දේ කළ හැකිය...
සදා සපත වූවන්
ලිහා වෙන් කළ හැකිය...”

නිදා ගත් හද පත්ලෙන්
මතුව එයි හෙමිහිට
සටහන් පොතේ කෙළවර
කුරුටු ගෑ කසුරිගෙ කවි පද

රඟ මඬල හස කැන් මැද
එක්ව රඟ දුන් සකි සඳ
සිමෙන්ති වේදිකාවෙන්

නිම් නැති අහස වට
තාමත් නැගෙන මේ ඉර හඳ යට
අපි වගේ දඟකළ
කව්රුවත් හිටියාද වෙන තව

පාසලේ අවන්හල ‍කෙළවර
බෙදා ගත් උණුම උණු ප්ලේන්ට්ය
රස සිහිව උගුරෙහිම සිර වෙයි
නැගෙනු නොමදුන් ඉකි හඬ

මහ කැළෑ වගුරු බිම් පිරිසිඳ
ගිරි හෙල් ද පසුකරන් එන මග
වෙහෙසට ගිලිහුණා මිස
අත් හැරියා නොවෙයි නුඹේ අත

නිහඬව වැතිර මේ තණ බිම
කොපුලෙහි මිදුණු පිණි බිඳු ගෙන
පන්තියේ එදා නොකියා
මග වැටුණු කවිය ලියමි මම

රැගෙන හෙමිහිට ඉවතට
කටු ඇනී ලේ ගලන හදවත
තබන්නෙමි නුඹේ දෑත් මත
ඇහෙනවද එදා වාගෙම ගැහෙන හඬ


සුළඟ.....,




සුළඟ.....,

ඔබ එන්න
ඇවිත් අරගෙන යන්න
මං නිදන මේ වලාකුළ

ගෙන යන්න දුර ඈත
දෙණි බිම් තැනිතලා වෙත...
වස්සන්න මහ වැසි
වසර දස දහසකින්
තෙත නොලද බිම් වලට....
දෙකෝටියක් තරු ඉස
අස්වද්දන්න මිහි කත...
පුබුදන්න සක්වලම

ගෙන යන්න
නිදන මේ වලාකුළ
මං ඇහැරිලා ඉන්නම්
ගෙන යන්න
ඔය පාට දේදුන්න
මං අවර්ණව ඉන්නම්
ගන්න මේ මුළු අහසම
ඔබට ඕනෙම නම්

ඒත්...
ඉතුරු කර යන්න
මගේ සඳ විතරක්
මට...

ආදරණීය අම්මේ.......


ආදරණීය අම්මේ
හුගක් පැහැබර දවසක රෝස පාට සාරියක් ඇදල, ඇස්වල සතුටත්, දුකත් දරාගෙන හිටිය ඔයාව මම දැක්ක ගමන් අදුරගත්ත. දුරින් අඩිය තියල දුරකට වෙලා හිටිය අම්මගේ ඇස්වල කඳුළු දිලිසෙනව මම බලාගෙන හිටිය. මම ඔලුව උස්සල අම්ම දිහා බැලුව. ඇහැට ඇහැ හමුවුණාම ඔලුව චුට්ටක් නමල ඔයා මගෙත් එක්ක හිනා වුනා. හරියට හුග කාලෙක ඉදල දන්නව වගේ. අලුත් ජීවිතයක අලුත් බලාපොරොත්තු එක්ක මගේ පුංචි යෙහෙලිය පෝරුවට නැගුන. ඒ පුංචි සුරංගනාවිය දිහා අපි හැමෝම බලාගෙන හිටියෙ හරිම ආදරෙන්. ඇත්තටම අපි හැමෝම එතනට ආවේ එයාට අපේ ආශීර්වාදයත් ආදරයත් දීල යන්න.

ඒ එක්කම මට ඕනවෙලා තිබුණ ඒ සුරංගනාවිට පොළොවට පය ගහන්න, බය හැකක් නැතිව ඇවිදින්න, වාරුවක් නැතිව නැගිට්න්න අතදීපු අම්මට ආදරෙයි කියන්න, ස්තුතියි කියන්න. දවස නිමා වෙන්න මොහොතක් හරි තියල ඒක ඔයාට කියන්න මම බලාගෙන හිටිය. එක මොහොතක මම ඔයාව හෙවිව. අනේ ඔයා කොහේවත් හිටියෙ නැහැ. මට හරියට දුක හිතුණ. මට මගේ යුතුකම කරන්න බැරිවුණා. මම මගේ යෙහෙළියකට කිව්ව.

ඊටත් පැයකට විතර පස්සෙ අම්මව මට මුණ ගැහුනෙ අහම්බෙන්. මම අම්මගෙ නම කියල ඒ ඔයා නේද කියල ඇහුව. ඇත්තටම මට ඒ වෙලාවෙ දැනුනෙ බොහෝම සුන්දර ආදරණීය ලෙංගතුකමක්. මගේ කමක්, අපේ කමක්, ඒ වුනත් මට අම්ම ට මගේ හැගීම් ඒ විදිහටම කියන්න බැරිවුණා. භාෂාව අපි දෙන්න අතරට බාධකයක් වුනා. ඒ වුනත් මම කියන්න ඕන වුනු මගේ හැගීම් අම්මට දැනුන කියල මට දැනුණ.

ඇත්තටම ආදරණිය අම්මෙ. ඔයාව බදල වැලදගන්න බැරි තරම් මගේ දෑත් පුංචියි. ඔයාගේ හදවත ඒ තරම් විශාලයි. ආදරය, කරුණාව දයාව විතරක් නෙමෙයි සතුට, සැනසීම, ආශීර්වාදය ඔයාගාව තියෙනව. ආදරණිය අම්මෙ අපේ රටේ අපි හැදිල තියෙන්නෙ හැමදේම ඇතුලු හදවතින් දරාගන්න. අපි දෙයක් ප‍්‍රකාශ කරන්න යොමු වෙන්නෙ හරිම අඩුවෙන්. ඒ වුනත් මම දන්නව හංගපු ආදරයකින් ලැබෙන දෙයක් නෑ කියල. ජීවිතේ සමහර දේවල් එළියට ප‍්‍රකාශ කරන්න ඕනි නෑ තමයි. අම්ම අම්මගේ ආදරය ගැන කරුණාව ගැන කතා කරන්නෙ නැහැනෙ. අම්මගේ සතුට ගැනයි කතා කරන්නෙ. ඒ වුනත් ආදරණීය අම්මෙ, තමන් කෙනෙකුට ආදරෙයි කියන එක ඒ ආදරේ අනෙකාට දැනෙනව කියන එක ආදරේ දෙන කෙනාට දැනුනහම තියෙන සතුට විශ්වාස කරන්න බැරි තරම් විශාලයි.

ඇත්තටම මම මගේම අම්මව හුග කාලෙකින් තුරුළු කරගෙන නැහැ. දැන් මගේ අමිමව මම තුරුළු කරගන්න ගියොත් ඈ මගෙන් අහනව මොකද මේ නාකි දණ ගාන්න හදන්නෙ කියල. ඒ වුනත් එදා ඒ මොහොතෙ අම්ම මාව තුරුළු කර ගත්තහම මගේ හිස අම්මගේ පපුවෙ රැදුනම මට හරි අපුරු සුවයක් දැනුන. ඒ එක්කම අම්මගේ හඳවත ඉකිබිදින හ~ත් මට හොදටෝම දැනුන. ඒත් එක්කම මට දැනුන අම්මගේ ඒ කඳුළ වැටුනෙ සතුටත්, දුකක් බෙදාගන්න හිනාවක් කඳුළක් බෙදා ගන්න තරම් හයියක් නැති අය වෙනුවෙන් කියල. ආදරණීය අම්මේ ඔයා හඬන්න බැරි අය වෙනුවෙන් හඬා වැටෙනව. හිනා වෙන්න බැරි අයට හිනාවක් දීල ඒ අයත් එක්කම හිනාවෙනව. ඒක තමයි මම ඔයා තුළින් දකින විශේෂත්වය.

ආදරණිය අම්මේ මම හදවතින්ම කියනව ඒ ගෙවුණ හෝරාව ඔයාගෙ කියල. මගේ යෙහෙලියගේ මංගල දවස ඔයාගෙ කියල. මම දුටුව ඔයාගේ වාගේම දීප්තිමත් තවත් ඇස් හතරක්. මගේ යෙහෙළියගෙ දීපිතිමත් දෑස. ඒ එක්කම ඔබේ ජීවන සහකරුවාගේ දීප්තිමත් දෑස, ඒ දෑස්වල දි¥ලන ආලෝකය දීප්තිය ඔබයි මගේ අමිමෙ.

ආදරණිය අම්මේ. මට ඔයාට කියන්න ඕන, මම දකින මම දැකපු අම්මල අතර ලෝකෙ ඉන්න ආදරණීයම අම්ම ඔයා කියල. මම දන්නව ගැහැණියකගේ ආදරයේ විවිධ සීමා මායිම් තියෙනව කියල. හැබැයි දරු සෙනෙහස හැම ගැහැනියකටම පොදුයි. ආදරණීය අම්මේ, ඔයාගේ ආදරයට සීමා මායිම් නැහැ. ඔයාට පුළුවන් මුළු ලෝකෙටෙම ඔයාගේ ආදරය දෙන්න. මම දන්නව දැනටමත් ඔයා මුළු ලෝකෙටම ආදරය කරනව කියල. ඒ වුනත් ඔයාගේ ආදරේ දැනෙනව කියල මට ඔයාටම කියන්න ඕන.

ආදරණීය අම්මේ, කෙනෙකුගේ ලැබෙන උදව්වට අපිට හරිම ලේසියෙන් ස්තූතියි කියල කියන්න පුළුවන්, එහෙම නැත්නම් බොහොම ස්තූතියි කියල කියන්නත් පුළුවන්. හැබැයි කෙනෙක්ගෙන් ලැබෙන ආදරයට හිලව් කරන්න පුළුවන් ඒ වාගේම ආදරයක් විතරමයි. හැබැයි ඒ ආදරයට කොතනකදිවත් මොන විදිහටවත් මනින්න බැහැ. ඒ ආදරයට වටිනාකමක් දෙන්න බැහැ.

ආදරණීය අම්මේ මම ඔයාට කියනව හුගක් ආදරෙයි කියල. එක හදවතක ආදරේ කොච්චර විශාලද කියල මම දැනගත්තෙ ඔයාගෙන්. මම ඔයාට ස්තුතියි කියනව, අපිට දෛවය විසින් උරුමකරන දේ මොනවගේ දෙයක් වුනත් ඒ දෙය අභිමවා යන්න ශක්තිය අපිට තියෙනව කියල කියල දුන්නට. මම ස්තුතිවන්න වෙනවා ඔබේ දෙමාපියන්ට, ඔබ වැන්නියකට ජීවිතය දුන්නිසා. ඔබෙන් තව බොහෝ දෙනෙක් ජීවිතය ඉගෙන ගන්න නිසා. අම්මේ මම ඔයාට ගරු කරනව. ආදරේ කරනව ඔබ සැබෑ ගැහැනියක නිසා.

*************
උපතින් දෑතක් අහිමි දියණිකට දෑතක් වූ, මවකවූ, ආදරණිය සුදු අම්මා වෙනුවෙන් ලියැවුණු මේ සටහන නැවත පල කෙරෙන්නේ ලොව පුරා වෙසෙන මව්වත් ගුණැති සියළු මව්වරුන් නමටය............ සජිත්

මගේ ලොවෙම අමුත්තෙකු මම වෙලා

(අ)මතක මතක


Untitled


ඇඟිලි පහේ කවි



ආල වඩන අනගි රත්නයෙන් සැරසෙනවා
කෝල නැතිව ආදරයට ඉස්සර වෙනවා
රාලහාමි බව මම කාටත් අඟවනවා
බාල නමුත් සබයෙදි මම සමතෙක් වෙනවා

කමකට නැති බස් කීවා නරකයි මට දැන්
සමහර දන රත්න ජාති මටත් දෙති බොලන්
හැමදේටම වැඩියෙන මම දන්නේ වෙදකන්
මෙම කාරණ නිසා මමත් සමතෙක් වද දැන්

ඔන්න ඉතින් උඹලගේ ලොකුකම මම දැක්කා
දෙන්න දෙන්න දෙ පැත්තෙ ඉඳගන මා රැක්කා
ඉන්න කලට සබයෙදි උස මහතින් බක්කා
දන්නෙ නැද්ද එහෙම නිසා සබයට ලොක්කා

පලවැල රස තුරුර සැම රසගුණ පෙන්නන්නේ
කලබලයක් දුටුවිට නුඹලා ඇකිළෙන්නේ
කොලහල අඬ දබර වලට තනියම යන්නේ
බල සොඳ සපනෙකි ලොව මා කවුරුත් දන්නේ

පොයියංගම් වෙන්ට ම වද උඹලගෙ ලොකු කම
ඇයි බං කාටත් නො පෙනෙද තිබෙන එකතුකම
කොයියම් දේ කරතත් තනියම පැත්තක් මම
දෙයියන්පල් එනිසා පට බැන්ද කෙනෙකි මම

['ජයමඟුල් සිලෝ හා අභිනව ජයමංගල ගාථා' පොතෙන්.]

මොනවද මුත්තේ මොකද කරන්නේ (පුන්චි කාලෙට හිත ගෙනියන සොන්ග් එකක් )


මොනවද මුත්තේ මොකද කරන්නේ
මොකටද ඔබ ඔය බිම හාරන්නේ
ඔබටත් ළමයෝ නොපෙනේ නොසිතමි
අඹ ඇටයක් සිටුවන්නට හාරමි //

දුකසේ සිටුවා අඹ ඇටයක් අද
එක අඹයක්වත් කන්න ලැබේවිද
මම ළමයෝ මින් අඹයක් නොපතමි
යුතුකම පමණක් ඉටුකොට තබනෙමි

තමන්ට නොලැබෙන දේකින් ලෝකෙට
කරන්ට හැකි දේ නොම තේරෙයි මට
පුදුමයි ළමයෝ ඔබෙ ඔය අදහස
හැදුනොත් ඔහොමට ඔබටම වෙයි දොස

පෙර උන් අය සිටවූ අඹ ගස්වල
ඵලයෙන් අප කවුරුත් ලබනෙමු ඵල
අපෙන් පසුව එන අයටත් එම ඵල
ලැබෙන්ට සැලසුම අපගේ යුතුකම

මේ යුතුකම හොඳ හැටි දැනගත්තෙමි
ආයුබොවන් මුත්තේ මම යන්නෙමි
අපෙන් පසුව එන අයටත් එම ඵල
ලැබෙන්ට සැලසුම අපගේ යුතුකම
මේ යුතුකම හොඳ හැටි දැනගත්තෙමි
ආයුබොවන් මුත්තේ මම යන්නෙමි



ගී පද : එස් මහින්ද හිමි
ගීත මියැසිය : රෝහණ වීරසිංහ
ගායනය : අනූෂ නානයක්කාර සහ රෝහණ වීරසිංහ


Thursday, July 8, 2010

෴ හඳුනා ගන්න ඒ ඔහු / ඇය විය හැකියි ෴



ජීවිත කාලයේ දී හැමදාම අපිට කීදෙනෙක් නම් මුණ ගැහෙනවද? කීදෙනෙක් එක්ක හිනා වෙනවද කතා කරනවද...
එයින් කී දෙනෙක් මතකයේ රැදෙනවද.... කී දෙනෙක් ජිවිතෙට සම්බන්ධ වෙනවද.. කී ‍දෙනෙක් අපව හැර යනවද...
එයිනුත් කී දෙනෙක් මරණ මංචකයේදිත් දකින්න පෙරුම් පුරනවද......

පිස්සු වගෙයි ද.... නැහැ එහෙම නැත්තම් තමයි පිස්සු හැදෙන්නේ.....

ලෝකේ කොච්චර මිනිසුන් හිටියත්, අපි ළඟ රැදෙන්නෙ ,එයිනුත් අපිව තේරුම් ගන්නේ, එක්කනයි නැත්තම් දෙන්නයි. ඒත් අපි හරිම මෝඩයි. අපේ ඒ මෝඩකම නිසා, ඒ එක්කෙනා හරි දෙන්න හරි අපේම වරදින් අපි නැති කර ගන්නව.

සමහර කෙනෙක් ඉන්නව ,රූපයෙන් ,තරාතිරමෙන්, රැකියාවෙන් ,සමාජ තත්ත්වයෙන් ,වයසින් ,පාටින් ,පවුල් පසුබිමෙන් තමන්ට නොගැලපුනත් තමන්ව තේරුම් අරන් එකට ජීවත් වෙන්න නම් කියාපු කෙනා.ඒත් සමාජයේ මුල් බැස ගත් ආකල්ප වලට මුහුණ දෙන්න තියෙන බිය නිසාත් බාහිර වටිනාකම් වලට වැඩි තැනක් දීමට සිත ගන්නා උත්සාහය නිසාත් තමන්ට වඩාත්ම ගැලපෙන කෙනාව අපි අහිමි කර ගන්නව.

ඒත් ,පසු කාලීනව අපිට මුණ ගැහෙන අය අතර අර අපි කලින් අතහැරල දැම්ම වගේ අය මුණ ගැහෙන්නෙ නැති වෙන්න පුලුවන්.

තනියෙන් සිටින කොට දැනෙන තනිකමට වඩා ,ගොඩක් දරා ගන්න අමාරු තනිකමක් තමයි විවාහය තුල කෙනෙක් තනි වෙන එක... ගැහැණු පිරිමි දෙපාර්ශවයම එහෙමයි...බාහිර වටිනාකම් වලට එක දුන්නම හිත් වලින් තනි වෙන එක වලක්වන්න අමාරුයි. මොකද බාහිර වටිනාකම් වල සැබෑ ස්වරූපය අපිට දවසක වැටහෙන නිසා... අපි පහු වෙලා හරි අපිව තේරුම් ගන්න පුලුවන් හිතට ලන් වෙන්න පුලුවන් අය සොයනව.....

මම දැකල තියෙනව සල්ලි බාගෙ ,යාන වාහන ,විතරක් නෙමෙයි හරිම ලස්සන ගැහැණුන්ව බැදල ඉන්න පිරිමි පවා ආදරය සොයමින් අඬන හැටි. මෙතනදි ආදරය කීවේ රාගය නෙමෙයි. රාගය ගන්න යන්න පුලුවන් තැන් තියෙනව නේ.... තමන්ව තේරැම් ගන්න ,තමන්ව අදුන ගන්න, තමන් කියන දේ අහන් ඉන්න පුලුවන් ,තමන්ට වටිනාකමක් දෙන්න පුලුවන් කෙනෙක්ව හොයනව.

ඉතින් ..බාහිර වටිනාකම් වලට මුල් තැන දෙන්නෙ නැතිව බොහොම පුංචි හාදුවක් එක්ක ගොඩක් ආදරේ ලබන්න තියෙන අවස්ථාව අහිමි කර ගෙන අතර මඟදි හිස් වෙන ආදරයක් ලබන්න ඔබ කැමති වෙන එකක් නැහැ කියල මම හිතනව....
A successful marriage requires falling in love many times, always with the same person.

අතීත සටහන්

Related Posts with Thumbnails